پياده روي زائران اربعين، رويدادي معنوی با صحنه هايی بديع ،زيبا و شگفت انگيز است كه روايت آن قابليت تبديل به سفرنامه های ادبی و حتی داستان كوتاه يا بلند را دارد. با اين حال به نظر می رسد تا کنون تدارك سازمان يافته ای برای پيدايش آثاری ادبی و ماندگار بر محور اين رويداد ديده نشده يا كمتر ديده شده است؛ هر چند در حوزه موسيقی و مستندات تلويزيونی و سينمايی،توليداتی در اين زمينه به ظهور رسيده است. گذشته از مناسبت اربعين ، سفرنامه نويسی به عنوان گونه ای ادبی كه از زمان ناصر خسرو و قبل از آن در سنت ادبي ما ريشه دارد، كمتر مورد توجه است؛ به طوری كه در سالهای اخير توليدات چندانی را در اين حوزه شاهد نبوده ايم؛ حال آنكه مي شود دستگاههاي متولی با اعزام نويسندگان به سفرهای مذهبی،سياسی و حتی اعزام آنان به مناطق بحرانی و جنگی ویا حتی مورد توجه گردشگران و یا سرزمینهای بکر و ناشناخته، از گردآوری مشاهدات عينی آنان و انتشار در قالب سفرنامه حمايت كنند.
آنچه مسلم است اين اقدام اولاً به احيا و گسترش يك گونه فراموش شده ادبی، يعنی سفرنامه نویسی ، كمك می کند،ثانياً بر تجارب و مشاهدات داستان نويسان كشور و در نتيجه غنای ادبيات داستانی معاصر ايران مي افزايد. ثالثاً يكی از علائق و نيازهای اهل قلم را كه گردشگری ادبي است بر مي آورد. شايد همكاری مشترك برخی دستگاهای فرهنگی از جمله وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان میراث فرهنگی و گردشگری وحوزه هنری و … بتواند راهگشای بخشی از معضلات و كاستی های ملی در اين زمينه باشد؛ هرچند اعزام نويسنده شاخص در هر سال به حد اقل ده نقطه مهم و پرجذبه از جمله پياده روی اربعين و يا مناطق بحرانی مانند سوريه، يمن، عراق وسایر مناطق مورد توجه در جهان ، در مقايسه با ساير هزينه های فرهنگی اعتبار چندانی نياز ندارد .

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

*